Laatste schooldag

Een aantal dingen zijn hier het gesprek van de dag. Hoewel iedereen geniet van het zachte en droge weer, maakt iedereen zich daar tegelijkertijd ook zorgen over. Er is tot nu toe te weinig regen gevallen voor de tijd van het jaar. En er zijn eigenlijk nog maar 2 maanden over waarin het nog behoorlijk kan gaan regenen. Als het zo doorgaat zal men met een noodplan moeten komen. Het andere onderwerp betreft de veiligheid. Tijdens het staakt-het-vuren is een Israëlische soldaad gedood door een aanslag met een bom. Een reactie van de zijde van Israël bleef niet uit. Een andere zaak is Iran. Israël heeft gezegd dat ze het zich niet kan veroorloven, toe te staan dat Iran een kernwapen heeft. Hoeveel bloed zal er nog vergoten worden? In de op 14 Mei 1948 uitgegeven Onafhankelijkheids-verklaring zegt Israël:’Wij steken onze hand uit naar alle naburige staten en hun volkeren, en bieden hen vrede en goede nabuurschap aan.” Dagelijks vernemen we via de verschillende media, dat deze hand steeds weer opnieuw wordt uitgestoken. Vele keren is die uitgestoken hand echter niet aanvaard. We moesten de laatste tijd denken aan de geschiedenis uit 2 Kon.7. De vijanden van Israël waren op de vlucht geslagen, zonder dat er een strijd aan te pas was gekomen. Een commentaar op dit bijbelgedeelte zegt:’Er was geen zwaard tegen hen getrokken, geen druppel bloed werd vergoten, het was niet door donder of hagelstenen, dat de vijand verschrikt en verslagen werd, ook werden zij niet, zoals Sanheribs leger voor Jeruzalem, door de verderfengel gedood, maar…de Here had het leger der Arameeers een geluid doen horen van wagens en paarden, het geluid van een grote legermacht’’. Het horen van alleen het geluid was genoeg. Temidden van het grote wereldgebeuren doen wij hier wat ‘onze hand vindt’ om te doen. Vandaag was het de laatste schooldag van de intensieve taalstudie. We zijn 5 maanden geleden begonnen met een groot aantal mensen. We zijn we met weinigen overgebleven(foto) Esther heeft besloten om de studie voort te zetten op deze zelfde Ulpan. Theoretisch heeft zij het geleerde ‘in de tas’. Maar ze wil nog iets zekerder worden in het spreken. En daar is deze school uitermate geschikt voor. Zij had trouwens helemaal waar voor haar (school) geld. Omdat de lessen in het Engels werden gegeven, was ze in staat om ook haar Engels ‘bij te spijkeren’. Naast het huishoudelijk werk best wel een hele inspannende bezigheid. Ik(Albert) zal eind februari naar een andere school gaan. In de maand februari krijgt ik een aantal privélessen. Zodat ik eind februari daar aan de slag kan. De eerste privé-les was trouwens weer een ervaring op zich. Er wordt op deze Ulpan alleen in het Hebreeuws les gegeven. Engels wordt alleen gebruikt wanneer het echt niet anders kan.