De Donderdagavond kring van 2 weken geleden werd minder druk bezocht. Dit in verband met het “winter”-weer. Israel is geworden tot een groot ziekenhuis. De ziekenhuizen “puilen uit” van de griepgevallen. Ook een deel van onze bijbelkring is hierdoor geveld. Toch had het wel iets, de kring was kleiner, en we konden dus ook echt een kring maken. De kinderen konden op deze manier ook makkelijker worden betrokken bij het geheel. We hebben besloten om elke Donderdagavond ook meer tijd aan de kinderen te gaan besteden. We trekken ongeveer een kwartier uit om ons met name op hen te richten. Ook leren we nieuwe kinderliederen aan.
De afgelopen Donderdag was het weer “full-house”. We hadden ook wat bezoekers van een andere stad uit de Negev. Daarnaast konden we ons verheugen in een lokale inwoner die onze kring “gevonden” heeft.
Verleden week Zaterdag was ik uitgenodigd om te preken in de Russisch sprekende Gemeente van Beersheva. Ook ben ik voor het eerst uitgenodigd in een andere (naburige) stad om daar rond het Poerimfeest een keer voor te gaan. Daarna ook nog een (s)preekbeurt in de Hebreeuwssprekende Gemeente in Beersheva.
Iemand zei:”Het gaat al aardig op een Gemeente lijken” Wel, zo is dat ook. Naast de samenkomst op Donderdagavond, worden we ook steeds meer ingevoerd in zaken die te maken hebben met pastoraat. Daarnaast:”kosteren”, gastvrouw zijn, kinderwerker, bruggenbouwer, enz.. Het blijft een uitdaging om (zeker als het gaat om onderlinge “akkefietjes”) in het Ievriet uit te leggen aan mensen die alleen maar Russisch spreken wat ons het beste lijkt. Maar soms (geloven we) heeft het ook wel voordelen om niet alles te kunnen verstaan.
In de “pioniersfase” waarin we nog verkeren gebeuren er altijd wel dingen waar je je niet op kunt voorbereiden. Toen ik iemand op ging halen met de auto voor de kring(iemand die geen Hebreeuws of Engels spreekt) probeerde ze me iets duidelijk te maken. Het enige woord dat ik op kon vangen was “sjemmen”. Het Hebreeuwse woord voor olie. Verder bleef het me onduidelijk:Had ze koekjes gemaakt zonder olie? Was de kachel thuis uitgevallen door brandstofgebrek? Aan het eind van de avond kwam ik er pas achter. Ze pakte een klein flesje zalfolie uit haar tas, en vroeg om “ziekenzalving”. En dat niet alleen. 5 andere zusters stonden in de rij. En ja, wat doe je dan? Ik bedoel, ik ken het tekstgedeelte uit de Jacobusbrief waar staat:”Is iemand krank onder u? Dat hij tot zich roepe de ouderlingen der Gemeente, en dat zij over hem bidden, hem zalvende met olie in den Naam des Heeren. En het gebed des geloofs zal den zieke behouden, en de Heere zal hem oprichten, en zo hij zonden gedaan zal hebben, het zal hem vergeven worden. Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel”
Maar…een Gemeente zijn we (officieel) nog niet, en ouderlingen hebben we (ook nog) niet. Maar ja(dacht ik) In tijden van nood worden mensen soms ook in een badkuip gedoopt in plaats van in een rivier, zee of zwembad. En trouwens…(ja, zo praat je dan tegen jezelf)….. in een “pioniersfase” schijnen ook meer dingen te mogen die afwijken van de “regels” En vanuit mijn zeer gewaardeerde “kerkelijke traditie” zijn me de volgende woorden altijd bijgebleven “God is in staat om met een kromme stok toch een rechte slag slaan”. Dat Hij ook deze (wellicht) kromme stok zal gebruiken om tot de verheerlijking van Zijn Naam te komen!”
We lazen nog een prachtig artikeltje. Genaamd “Mijn droom” Een paar regeltjes daaruit:
“Ik droom van een aanbiddende Gemeente waar mensen verwachten God te ontmoeten, waar Zondag een dag is die je niet wil missen, waar feestelijkheid het kenmerk is, maar waar ook verbazing en nederigheid gevonden wordt […] Ik droom van een Bijbelse Gemeente waar het Woord van God de ereplaats heeft, waar de volledige raad van God gepredikt wordt, waar mensen verwachten om God tot hen te horen spreken. […] Ik droom van een Gemeente waar ieder lid een rol te spelen heeft, omdat ieder lid een gave heeft, waar mensen zich vrij weten om aan hun liefde voor elkaar en de Here uitdrukking te geven. […] Ik droom van een gezinsgemeente waar we ervaren allemaal thuis te horen, waar we samen blij zijn en we samen lijden, waar het gezinsleven gestimuleerd wordt, waar aan emotionele en fysieke behoeften van alleenstaanden tegemoetgekomen wordt, waar de ouden zich gewenst en geliefd weten, waar de slachtoffers van gezinssituaties zich thuis weten.[..] Ik droom van een bevrijde Gemeente, bevrijd van traditie, bevrijd van zelf-gerichtheid, bevrijd van plicht, bevrijd van tijdsdruk, bevrijd om de wereld te dienen, bevrijd om elkaar te dienen, bevrijd om God te dienen”
Niet zo heel lang geleden hebben we Roxy ontmoet. Een zuster uit Zuid-Afrika. Zij woont tijdelijk in Beersheva, en heeft in ons huis ook haar “geestelijk huis” gevonden. Het klikt heel goed tussen ons. En we hebben haar gevraagd of zij over een poosje het “kinderwerk” voorlopig op zich wil nemen. Dat wil ze graag. Nu moet u bij het woord “kinderwerk” niet denken aan een klas met kinderen of zo. Het betreft 2, af en toe 3 kinderen. Maar daarom niet minder belangrijk. En trouwens....waarom zouden we niet kunnen dromen over een "klas" vol kinderen?
Over Zuid Arfrika gesproken:o, wat is dat Zuidafrikaans toch een prachtige taal. We hebben van Roxy een prachtige CD gehad met “die bekendste lofprysing & aanbiddingsliede” Elke keer worden we weer geraakt, als we tijdens de “gebedstijd” mensen horen bidden in verschillende talen, waaronder nu ook het ZuidAfrikaans.
De watercrisis in Israel is officieel voorbij. Er is in het Noorden veel regen gevallen, en de sneeuw moet nog gaan smelten. Hier genoten we de afgelopen dagen van aangename temperaturen.
