NEGEV CONFERENTIE 2013

Aan het begin van onze Bijbelstudieavonden maken we altijd wat tijd vrij voor de kinderen. Hoewel…kinderen? Soms zijn er maar twee of een.

Ook deze avond had ik wat voorbereid voor de kinderen. Ik probeer en dan ook altijd een paar plaatjes bij te zoeken, voor op de beamer. Deze avond sprak ik over de strijd van de kinderen Israels met de Amalekieten. Zolang Mozes zijn handen omhoog hield, had Israel “de overhand” Op het moment dat Mozes zijn handen liet zakken hadden de Amalekieten de overhand. Gelukkig waren daar Aaron en Hur die de armen van Mozes ondersteunden.

Je probeert dan ook altijd een soort toepassing te maken. En ik zei:”Soms is je vader of moeder misschien te moe of te ziek om voor jou te bidden” “Maar weet je…. op die momenten mag jij voor hen bidden" Op dat moment liet ik ook het onderstaande plaatje zien.

Een paar dagen later ontmoeten we iemand die bij dit gezin op bezoek was geweest. Ze zei:Er gebeurde zo iets bijzonders!  De vader van het gezin was ziek. Op een gegeven moment zij onze kleine dreumes:”Zullen we knielen met elkaar, dan gaan we bidden?”

Toen wij er een poosje later op bezoek waren gebeurde hetzelfde. Toen ik vroeg:”Zullen we nog bidden?” was het eerste was onze “kleine vriend” deed..knielen voor zijn stoel….Met kippa, en tzitziet(hij gaat naar een religieuze school)

We konden onze glimlach niet onderdrukken, toen zijn moeder vlak daarna zei:”Ja.... je mag fietsten, maar kijk uit dat je tzitziet niet tussen de spaken komen!”

TSIETSIET TUSSEN DE SPAKEN

TALLIET MET TZIETSIET

We hadden de jaarlijkse Negev conferentie. Met een paar honderd gelovige uit de Negev waren we in Beersheva. Er waren twee Messiasbelijdende sprekers. Sam Nadler (http://www.wordofmessiah.org/) En een voorganger uit het plaatje Sderot. Een plaatje dicht bij de Gaza-strook dat regelmatig onder vuur heeft gelegen. 

DE "PSALMEN DAVID'S" KLINKEN HIER WAT ANDERS

Sjalom of Salaam

We waren drie dagen in Jericho met ons team. Een hele andere wereld. Voor een Israeli is het verboden om deze stad te betreden. En dan te bedenken dat Jericho de eerste stad was die op Gods bevel door de Israelieten werd ingenomen.  Op de terugweg naar huis kochten we in het Oude centrum van Jericho mandarijnen en sinaasappels…..veel sinaasappels. Want zo lekker en zo goedkoop als in Jericho hebben we ze nog nooit gegeten.

JERICHO

Ik blijf tijdens zulke “klusjes” meestal in de auto zitten. Maar voor Esther zijn zulke momenten altijd “kat in het bakje”. Zij houdt ervan om te praten met “marktkooplui”. In Palestijns gebied zegt ik altijd tegen haar:”Esther hier moet je geen Shalom zeggen maar Salaam” (In bepaalde gebieden is het namelijk niet zo “handig” om te laten merken dat je van “de andere kant” komt. Maar in haar enthousiasme is prompt het eerste woord dat ik hoor als ze uitstapt(en ze haar conversatie begint:”Sjalom! Eh….sorry Salaam!” Maar op de een of andere manier “pikken” ze het altijd van haar(als ik zoiets zou doen, zou het met de vriendelijkheid waarschijnlijk anders aflopen.

Enfin…bij die gelegenheden denk ik altijd bij mijzelf:”Lieve schat, koop nu snel die sinaasappels, citroenen, of wat je ook hebben wilt, en laten we verder gaan”. Maar voor Esther begint het dan altijd pas. “Zijn ze zoet mijnheer, die sinaasappels?” “Ik vindt het zo leuk hier te zijn, en jullie sinaasappels zijn overal in de wereld bekend...bla..bla...bla” Twee andere Palestijnse inwoners van Jericho sluiten zich bij het gesprek aan. “Madam, die citroenen zijn ook perfect” De sfeer in Jericho is heel vriendelijk en ontspannen.  

Via de Dode Zee reden we terug naar huis. Het was voor ons ook alweer een hele tijd geleden dat we die weg(weg 90) gereden hadden. En het is geen straf om deze weg te rijden.

Hoewel deze 3-daagse “retreat” o.a een tijd van ontspanning zou moeten zijn, waren we toch weer blij om weer gewoon thuis te zijn.

Op Donderdag konden we onze “gewone” werkzaamheden weer aanvangen. Als grote familie waren we weer bij elkaar. Ook onze broeder Cyprien uit Oeganda was er deze avond ook weer bij. Helaas is zijn (been)prothese kapot gegaan. En zal er een nieuwe moeten worden aangemeten. Zoals het zich nu laat aanzien zal dat ongeveer 8000 shekel moeten gaan kosten. Nog steeds is "zijn zaak" bij de advocaat. Voor ons is hij een groot voorbeeld. Ondanks zijn handicap straalt hij, wanneer hij de naam van Jezus hoort. Hij is nu bijna dagelijks te vinden in Beersheva om daar met name onder Moslims\bedoeinen de blijde boodschap te brengen. 

Omdat de Bijbelstudiegroep altijd erg begaan is met Sjalom, wordt er vaak aan ons gevraagd:”Hoe is het nu met hem”. Vaak kunnen ze het niet rechtstreeks aan hem vragen omdat zij geen Hebreeuws spreken en hij geen Russisch. Ik vroeg hem of hij deze avond zelf even iets over zijn situatie zou kunnen vertellen. Toen ik hem het woord gaf zei hij:”hoe het met mij gaat is eigenlijk niet belangrijk.  Ik wil even aansluiten bij de Bijbelstudie van vanavond. En hij begon te lezen uit de Efeze-brief:” Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus. Gelijk Hij ons uitverkoren heeft in Hem, voor de grondlegging der wereld, opdat wij zouden heilig en onberispelijk zijn voor Hem in de liefde;Die ons te voren verordineerd heeft tot aanneming tot kinderen, door Jezus Christus, in Zichzelven, naar het welbehagen van Zijn wil. Tot prijs der heerlijkheid Zijner genade, door welke Hij ons begenadigd heeft in den Geliefde; In Welken wij hebben de verlossing door Zijn bloed, namelijk de vergeving der misdaden, naar den rijkdom Zijner genade” Daarna zei hij “amen” en ging weer zitten.

Na de kring breng ik altijd wat oudere zusters met de auto naar huis. En als ik dan terugkom dan zijn er altijd wat “achterblijvers”:Wij, Roxy, Laurenzo, en Sjalom. We drinken dan nog koffie en thee met elkaar.

1 NOVEMBER 2013

“Onze jongens” uit Beersheva waren Zondagavond bij ons. Het is goed om te zien, hoe deze groep jongens “opgenomen” wordt in de bestaande groep. Vooral voor Esther is deze dag altijd een drukke dag:een dinner maken voor meer dan 10 personen is voor haar geen routine. Maar iedereen geniet er altijd weer van. Na de maaltijd serveert ze de zgn. “Turkse” koffie. Maar sinds de problemen tussen Israel en Turkije is men bezig een andere naam te verzinnen voor deze koffie :>)

DE ZONDAGAVOND

DE LIEFSTE DEELNEEMSTER AAN DE ZONDAGKRING

AFKOMSTIG UIT VLADIWOSTOK

ONZE MARIA

Het pastorale bezoekwerk gaat zich ook uitbreiden. We hebben op Maandag ons wekelijks bezoek aan het dorp Yerucham. We bezoeken daar een familie. Het is nooit makkelijk om daar “weg te komen”. Dus moeten we daar altijd een paar uur voor uittrekken. Ze hebben zich jaren! eenzaam gevoeld, we waren en zijn(naast Roxy uit Zuid-Afrika) de enigen die bij hen over de vloer komen.  

Woensdag bezoeken we sinds kort een Joodse familie uit Peru. Zij willen nog meer mensen uitnodigen om naar hun huis te komen. Zo zijn we weer een andere fase ingeslagen. De moedertaal van deze mensen is Spaans. Ook een taal die we niet machtig zijn(net als het Russisch) Om hen toch een beetje “thuisgevoel” te geven hebben we onze gitaar meegenomen en een paar Spaanstalige liederen met hen gezongen. Het lied “O Heer mijn God, wanneer ik in verwondering” is b.v zowel in Russisch, Engels, Nederland, en Spaans te zingen. Omdat er ook kinderen waren hielden we een eenvoudige Bijbelstudie. Een van de wat oudere kinderen vertaalde van het Hebreeuws naar het Spaans voor die familie-leden die het Hebreeuws niet machtig zijn.

We hadden 9 mensen uit Nederland op bezoek. In deze groep een “echte” organist. Een goed moment om met elkaar lekker o.a een aantal Psalmen te zingen in de Oude Berijming:”Zo min de hemel ooit uit zijnen stand zal wijken, Zo min zal Uwe trouw ooit wank’len of bezwijken”(Ps.89)

Het weer is nog steeds aangenaam. De dagtemperaturen liggen rond de 25 graden. Vandaag(1 november) was de eerste echt “donkere” dag. En er vielen zowaar ook wat druppels regen. Een paar flinke buien kunnen we we gebruiken. Het is inmiddels toch al zo’n 7 maanden dat er geen regen gevallen is.

Donderdag hadden we onze wekelijkse kring.

Zaterdagmiddag hopen naar Jericho te vertrekken. Het betreft hier de zgn. jaarlijkse veld-“retreat” We zullen verblijven in het Jericho-resort hotel. Iemand uit de USA zal daar komen spreken over de zgn. “five dysfunctions of a team” Eerlijk gezegd zitten we er niet echt op te wachten. Maar ja, dit is nu eenmaal een van die “verplichte” nummers.