LATRUN

Het werken met kinderen brengt vaak leuke en onverwachte momenten

Op de Donderdagavond hebben we altijd eerst een moment waarop we de kinderen(soms is er helaas maar 1) te betrekken bij de samenkomst.

Ik vroeg aan Michael:“Michael, hoe oud ben jij? Zeven en een half jaar” Ik wilde iets zeggen over psalm 138 waarin staat dat God ons in de moederschoot gevormd heeft. Op de volgende vraag kwam een antwoord dat ik niet verwacht had. Ik vroeg hem:”waar was je 8 jaar geleden”(Een half jaar voordat hij geboren werd dus) Ik had gehoopt dat hij zou zeggen zoiets van:”weet ik niet” of “onderweg met de ooievaar” Maar op de vraag:”waar was je  8 jaar geleden?” antwoorde hij:”In Jerusalem, Albert” ‘In Jeruzalem?!? dacht ik bij mijzelf. Voordat ik kon antwoorden zei zijn moeder:”Hij heeft gelijk! Want toen ik in verwachting van hem was woonden we inderdaad in Jeruzalem!

Op uitnodiging van Howard Bass (de voorganger van de Hebreeuwssprekende Gemeente in Beersheva) was ik op een vergadering van de GMN. Dat is een netwerk van Messiaanse leiders en voorgangers.

In deze vergaderingen komen regelmatig zaken aan de orde, die de (eenheid van) Messiaanse Gemeenten in Israel aangaan.

Deze werd gehouden in het Trappistenklooster van Latrun. Dit ligt op een afstand van 28 km ten westen van Jeruzalem. Het klooster werd in 1927 in Italiaanse stijl gebouwd door immer zwijgende trappistenmonniken uit Frankrijk. Bij de ingang van het klooster verkoopt men wijn, likeur en honing.

TRAPPISTENKLOOSTER LATRUN

Het onderwerp was “Het avondmaal als maaltijd van eenheid”

Vele zaken kwamen aan de orde, zoals:

Wie mag het avondmaal “bedienen”

Wie mag deelnemen aan het avondmaal?

Is het alleen voor broeders en zusters die ook gedoopt zijn? De zorg werd uitgesproken dat vooral onder de nieuwe generatie (jonge) gelovigen de gedachte opkomt van:”Ja ik geloof, maar ik ben nog niet bereid om me te laten dopen”

Hoe worden mensen opgenomen in het (nieuwe) verbond? Door geloof? Door de doop? Wat voor verbond?

Sprekend over het avondmaal is er verbinding met Pesach. Bij Pesach gaat het er over dat heel het volk werd uitgeleid. Dus ook de baby’s, die zich er niet bewust van waren, dat ze werden bevrijd. Maken baby’s(geboren in de Gemeente, uit gelovige ouders) ook deel uit van het verbond. Hebben (buitenlandse)Gemeenten die baby’s dopen hier een punt? Denken wij vaak niet te individualistisch?

Wat als iemand in “openbare zonde leeft” Is het de verantwoordelijkheid van de voorganger om iemand te weigeren deel te nemen aan de maaltijd des Heeren?

Zijn de tekenen van brood en wijn “alleen maar” symbolen, of gaat er ook echt “kracht van uit” Interessant dat (zelfs hier) dezelfde discussie zich voordoet die er ook was tussen Luther, Calvijn, en Zwingli. De opvatting van Zwingli was meer symbolisch, en kende geen daadwerkelijke tegenwoordigheid. Luther leerde dat Jezus in en door en om brood en wijn aanwezig was. Zwingli (zoals in mindere mate Calvijn) zag daarentegen het Avondmaal als een geestelijke gebeurtenis. Zoals brood en wijn het lichaam versterken, zo zal de Heilige Geest de ziel versterken.

Een van de vragen was ook, of het niet goed zou zijn om een soort “Messiaanse liturgie” te maken rond het avondmaal? Niet in te voeren als een wet, maar als leidraad?

Wat te gebruiken? Matze of gewoon brood?

Enz. enz

Een van de conclusies was, dat er in ieder geval in de Gemeente goed onderwijs moet zijn/komen. En dat alles door de Messiaanse beweging\ leiders goed doordacht moet worden.

Over een aantal dingen bestond er onder de broeders verschil van mening. Maar alles verliep in goede harmonie.

Aan het eind van de “vergadering” werd benadrukt, dat wanneer we met onze theologie komen, het vaak gecompliceerder wordt. Maar dat het eigenlijke ‘Geheim” ligt in de eenvoudige dingen, zoals de wijn en het brood. Zij spreken over het lijden en sterven van de Messias, waarin Hij onze straf droeg, en voor ons een eeuwige verzoening tot stand bracht.  

8 FEBRUARI 2014

We hebben de locale\plaatselijk krant gehaald. Als u goed kijkt, zijn we op de bijgevoegde foto te ontdekken.

Naast de Bijbelstudies in Dimona, zijn we ook om de week in Beersheva in het zgn. Aviv Center. Een rehabiliteitscentrum wat geopend is door Dov Bikas. Aviv Ministry is een sociaal project en is vanaf 2005 in Zuid-Tel-Aviv actief in hulpverlening aan verslaafden, alcoholisten en prostituees. Sinds kort is er ook een huis in Beersheva geopend.

(zie:)http://www.avivministry.com/index.php/en/

Het is altijd een genot om met de jongens daar Bijbelstudie “te doen”.

ONZE "CHAVERIEN"

Een van de moeilijke dingen in het leven is afscheid nemen van mensen.

Dit is van de dingen waarmee met name de Gemeente in Beerseva te maken heeft. Een behoorlijk deel van de Gemeenteleden bestaat uit studenten. Zij komen meestal uit het buitenland om daar aan de Universiteit te studeren. Na hun studie (na een aantal jaren) vertrekken ze dan weer uit de Gemeente omdat ze terug naar “huis” gaan.  

In een kleine gemeenschap als de onze is het nog meer merkbaar. Als je met 20 mensen bent en er gaat er een weg, dat is dat direct merkbaar. Zeker als het gaat om Roxy. “Onze” Roxy is teruggekeerd naar Zuid Afrika. Als zij er was, dat was ze altijd het “zonnetje” in huis. Echt een gezellige en gelovige meid.

We hadden bezoek uit Nederland. Tom Stier van stichting “Israel en de Bijbel” Het was alweer een hele tijd geleden dat we elkaar gezien hadden. En het was een goed weerzien. Ook was bij ons Eric Browning van “The Society for Distributing Hebrew Scriptures” We maken gaarne gebruikt van de Bijbels die zij (gratis)uitgeven. De afgelopen jaren zijn er via hen al heel wat Bijbels vanuit Beersheva(Bijbelhuis) verspreid. http://www.israelendebijbel.nl/

MAKEN GAARNE GEBRUIK VAN HUN BIJBELS

Omdat de voorganger in Beersheva in Engeland was, had hij mij gevraagd of ik de dienst kon leiden. Dat was voor mij weer een nieuwe ervaring. Op preken kun je je altijd “aardig” voorbereiden. Maar een hele dienst leiden is toch weer wat anders. Uiteraard kun je je daar ook op voorbereiden, maar tijdens de diensten hier gebeurt er altijd wel wat onverwachts. Bijvoorbeeld wanneer er halverwege de dienst iemand naar je toe komt, en die je informatie in je oor fluistert over broeder en/of zuster die in het ziekenhuis is opgenomen. En of je daar ook nog voor wilt bidden. En ja, wat een gebroken been is in het Hebreeuws, dat lukt me nog wel. En ook draag ik wel een “spiekbriefje” bij me met de meest gangbare medische termen en ziektes daarop. Maar toch bestaat dan altijd de vrees dat broeders en zusters aankomen met woorden als “blindedarmontsteking” “ontsteking aan de blaas” of “Bijnieraandoening” of “last aan mijn luchtwegen” Want zo vloeiend in de taal ben ik nou ook weer niet. 

In deze Gemeente staat het idee van “de enen nieuwe mens”(Ef.2) hoog in het vaandel. In de Messias is er geen onderscheid tussen Jood en heiden. In de Gemeente is dit regelmatig ook zichtbaar:Een Joodse broeder die preekt en een “heiden” die de leiding heeft. Een “heiden” die preekt en een Joodse broeder die leiding heeft in de dienst. Deze Shabbat was het evenwicht trouwens een beetje “zoek”. En een “heiden” die preekte en een andere “heiden” die de dienst leidt.

Je wordt hier langzamerhand toch ook wel een soort "allrounder" In het verleden werd ik al een keer uitverkoren om koning Ahasveros te zijn tijdens het Poerimfeest. Deze keer kreeg ik de uitnodiging om over twee weken Goliath te spelen.

Nu is de tekst die ik moet uitspreken niet het allermoeilijkste. En een grote mond opzetten, gaat me wel goed af. Maar toch zit mijn lieve vrouw al wat in de war. Want hoe kan mijn man(die toch al niet zo stevig op zijn benen staat) straks (ten aanzien van heel de Gemeente) in het spel "ter aarde vallen" (als David met zijn slinger een "kogel"op zijn hoofd afvuurt), zonder dat hij daarbij echt zijn arm of been breekt, of een gat in zijn hoofd valt? 

KONING AHASVEROS

Esther heeft elke week een  “geheime” ontmoeting met een “zuster in het geloof”. In verband met druk vanuit de familie is het (nog) niet mogelijk om naar onze samenkomsten te komen. En ook een ontmoeting bij ons of bij haar thuis is op dit moment geen optie. Veel wijsheid is nodig. Aan de ene kant wil ze komen, aan de andere kant is ze bang dat ze haar man en haar kinderen dan zal “verliezen”

Een grote wens van een van de broeders die onze kring bezoekt was, dat zijn vrouw ook eens mee zou komen naar de kring. Afgelopen Donderdag was dat het geval. We zijn met hem dankbaar voor de “opening” die er is gekomen. 

GOEDE ZONDAG