De laatste visite in Jeruzalem aan de Shabbatsmaaltijd
dag huis
Nog een paar dagen en dan is het zover:de verhuizing naar de Negev!
We zien er echt naar uit. Eigenlijk best wel vreemd, want als we aan mensen onze nieuwe woonplaats noemen is de eerste reactie…..een diepe frons op het voorhoofd. Daarna de woorden:Warm……heet…..zand en alle andere woorden die te maken hebben met de “ontberingen” in de woestijn. Zelfs in de IKEA(we hebben er 2 in Israel) ontkwamen we er niet aan. We hadden daar een spontane ontmoeting met een Joodse dame. We raakten aan de praat, en ze vroeg aan Esther:”Waar wonen jullie?” Esther antwoordde dat we nu in Jeruzalem wonen, maar gaan verhuizen naar D. De reactie was:”Whooi-we-whooi-we-whooi! Meeood primitivi atem Zionistiem oo masjehoe kze?” Dat is zoiets als:”Wat?! Wat? O nee he! Zijn jullie wel goed bij je hoofd, eeeeeerg primitief, zijn jullie Zionisten of zo? Nu is het wel een jaar of 40 geleden dat ze er geweest was, en ach ja, warm zal het zijn, maar in gehoorzaamheid Gods weg gaan is toch de beste weg. En daar komt nog bij:Wie nog nooit de schoonheid van de Negev-woestijn(de woestijn Zin) heeft gezien heeft veel gemist.(de kinderen Israel dachten hier trouwens wel anders over) En ten slotte:we zijn hier niet om vakantie te vieren, maar om Joodse mensen bekend te maken met hun eigen Koning en Zaligmaker.
De schilderijen zijn grotendeels van de muur, en het wordt dus steeds ongezelliger. En de laatste “echte” visite uit Nederland hebben we gehad. Woensdag halen we vrienden op van het vliegveld. Elke keer als wij verhuizen, komen ze over om ons te helpen. Woensdag gaan we naar Beersheva om nog wat inkopen te doen, daarna via onze nieuwe woonplaats terug naar Jeruzalem. De internetverbinding is per eind van deze maand opgezegd, en we hopen zo snel mogelijk een nieuwe verbinding te hebben in ons nieuwe huis. Maar de ervaring heeft ons geleerd dat dit nog wel even kan duren.
De afgelopen dagen was het warm, echt warm met een echte hittegolf. Woensdag moet het volgens de weersvoorspellingen weer over zijn.
Verleden week werden we door onze huisbaas voorgesteld aan onze nieuw buren. Een bijzonder moment. In de jaren 50 is dit Joods echtpaar vanuit Marokko naar Israel gekomen. En werden midden in de woestijn neergezet. Hier bouwden ze hun huis. We werden gastvrij onthaald. Met koffie(eigenlijk is het Turkse koffie, maar dat woord nemen veel Israeliers (nu de betrekkingen tussen Israel en Turkije niet meer zo goed zijn) niet snel meer in de mond. Deze middag werd de koffie dus (onder veel gelach)spontaan“omgedoopt” in Israelische koffie. Enfin het contact met hen was direct al heel goed, en(weer een droom van Esther) zij gaat Esther de Marokkaanse keuken leren, en haar koeskoes leren maken. Tevens hebben we in haar een goede lerares Hebreeuws. Deze middag zat het huis vol met hun kinderen en kleinkinderen. Het bijzondere was dat er een discussie ontstond onder de familieleden:Toen ze begrepen dat wij christenen waren zei iemand van de familie(om ons enthousiast te maken over onze nieuwe woonplaats):”Ja Jezus was hier, en Hij was in Arad en Beersheva” Waarop een ander riep:”Nee joh, Hij was alleen maar in Gallilea” Enfin, een goed onderwerp om nog eens op terug te komen denken we.
